يادداشتهاي شبانه

قبولي من

Fri, 06 Feb 2009 21:49:00 GMT

خوب اينم از نتيجه ي رشته هاي نيمه متمرکز که بالاخره اعلام شد و خدا رو شکر من هم قبول شدم . درسته که يه جورايي ديگه بي خيال موضوع شده بودم (آخه به نظر خودم آزمون عملي رو اصلا خوب ندادم) ولي خوب اگه قبول نمي شدم خيلي برام سخت بود . فکر اين که بايد دوباره بشينم و همه اون کتاب ها رو بخونم و تمام اون مراحل و استرس ها رو يه بار ديگه پشت سر بذارم بد جوري اذيتم مي کرد . ولي الان خيالم راحته . تقريبا تکليفم مشخصه . البته هنوزم يه گيرهايي هست . آخه من کارشناسي نقاشي دانشگاه زاهدان قبول شدم . از طرفي هم قراره بعد از ازدواج براي زندگي برم اهواز . بخطر همين هم اين روزها بيشترين فکرم متوجه اينه که کار انتقاليم درست بشه . البته تمام کارهاش هم افتاده رو دوش حسين آقا . اگه با انتقال من موافقت نشه خيلي همه چيز به هم مي ريزه . يه سال و دو سال هم که نيست . نمي شه که چهار سال ازدواجمون رو عقب بندازيم . خيلي هم سخته که بخوايم ازدواج کنيم و جدا زندگي کنيم . اونم اول زندگي . راستش نمي تونم به راحتي هم از دانشگاه رفتن بگذرم . اگه نرم هميشه تو ذهنم مي مونه و به راحتي نمي تونم فراموشش کنم . واقعا عاشق اين رشته هستم . چون روزانه قبول شدم اگه نرم يه سال هم از شرکت تو کنکور محروم مي شم و خلاصه در کل دو سال عقب مي افتم . البته طبق قوانين نبايد مشکلي در اين زمينه وجود داشته باشه . ولي خوب بازم نمي شه کاملا مطمئن بود . فعلا منتظريم ببينيم چي مي شه و خدا چي مي خواد .

ازدواج من ...

Sun, 18 Jan 2009 20:01:00 GMT

بهتر ديدم در ادامه يادداشت قبل و به احترام يکي از دوستان که خواسته بود در مورد چگونگي ازدواجم مطلب بنويسم، اين يادداشت رو هم به همين موضوع اختصاص بدم .

شايد اولين سوالي که هر کسي تو اين جور مواقع به ذهنش مي رسه اينه که چه جوري با هم آشنا شدين ؟ خوب من در جواب اين سوال بايد بگم که آشنايي ما به کمک يه واسطه انجام شد . واسطه آشنايي ما هم خواهر ايشون بودن که همسايه ي ما هستن . اولين باري هم که ما همديگر رو ديديم ارديبهشت ماه بود . هيچ وقت يادم نمي ره . اون روز رو با تمام جزئياتش خوب به خاطر دارم . نمي خوام وارد جزئيات بشم . ولي خواستگاري من هم در نوع خودش تک بود . البته به خاطر شرايط خاصي که وجود داشت اين موضوع طبيعي بود . خانواده ايشون تو شهر ديگه اي زندگي مي کردن و بايد اون ها هم ميومدن و نظر خودشون رو اعلام مي کردن . به خاطر همين موضوع هم خواستگاري نه در يک جلسه بلکه در 6 جلسه انجام شد ! و بالاخره بعد از 6 جلسه هر دو طرف جواب قطعيشون رو اعلام کردن . اين ميون صحبت هاي خصوصي من و ايشون هم در نوع خودش جالب توجه بود . يکي از اين جلسات گفتگو بعد از اولين ديدار ما انجام شد که خيلي هم طولاني بود و صداي همه رو درآورد !!! ...

از موضوع خواستگاري که بگذريم شايد بهتر باشه يه کم هم در مورد نامزدم بنويسم :

نام و نام خانوادگي : حسين . م

سن : 32( متولد 12 آبان 55)(البته در اصل متولد ارديبهشت ماه هستن)

ميزان تحصيلات : فوق ليسانس جامعه شناسي با گرايش جمعيت شناسي

شغل : استاد دانشگاه و عضو هيئت علمي دانشگاه شهيد چمران اهواز

خصوصيات اخلاقي بارز (البته تا اونجايي که من ايشون رو شناختم) : خيلي خوش اخلاق و مهربون و رمانتيک ، صبور ، آرام ، شوخ و خوش خنده ، منطقي ، خونسرد و پرحوصله ، حساس و زودرنج

به نظرم نوشتن درباره اين موضوع تو وبلاگ تا همين حد کافيه .

(دوستان اگه سوالي داشتن مي تونن بپرسن با کمال ميل جواب ميدم . البته نه در وبلاگ )

...

Tue, 13 Jan 2009 20:14:00 GMT

وقتي بعد از يه مدت طولاني مي خوام دوباره بنويسم گيج مي شم که از چي و از کجا شروع کنم . همين امر هم باعث مي شه نوشتن رو به تاخير بندازم . اما الان ديگه تصميم گرفتم بنويسم .

خوب حالا که شروع کردم اول در مورد چي بنويسم ... ؟!! خداي من ! تو اين مدت خيلي اتفاقات افتاده . و لي از همه مهمتر اينه که من ازدواج کردم . البته نصفه و نيمه ! يعني الان نامزد هستيم . شايد بايد خيلي زودتر از اينها در موردش اينجا مي نوشتم . اما اصلا نمي تونستم . يعني بهتر بگم نمي دونستم چه جوري اين موضوع رو بنويسم . همين الانش هم نمي دونم ! قصد ندارم در مورد جزييات اين موضوع و يا خصوصيات نامزدم چيزي بنويسم . يعني الان قصد ندارم . شايد بعدا نوشتم . فقط مي تونم بگم وقتي به چند ماه پيش برمي گردم و به اتفاقاتي که رخ داده فکر مي کنم مي بينم هيچ چيز به اندازه سرنوشت و خواست خدا تو اين موضوع دخالت نداشت . البته اصلا از اين موضوع ناراحت نيستم و مثل هميشه مطمئنم هر چيزي که خدا بخواد حتما بهترينه . هر چند که خواسته خودم هم همين بود و خودم رو کاملا به دست تقدير و سرنوشت نسپردم . ولي هيچ کس نمي تونه منکر اين باشه که تو امر ازدواج تقدير نقش مهمي رو داره .

از اين موضوع (يعني نامزديمون) چهار ماه و 19 روز مي گذره . يعني از روز 5 شهريور 1378 .

شايد يکي از مهمترين چيزهايي که تو ازدواج مطرح هست اينه که طرفين چه احساسي نسبت به هم دارن . راستش اگه بگم در نگاه اول عاشقش شدم ، دروغ گفتم . اما بايد بگم احساسي که الان نسبت بهش دارم در مقايسه با روز اول خيلي خيلي فرق کرده . الان واقعا دوسش دارم و وقتي نيست دلم براش تنگ مي شه . و اميدوارم اين روند ادامه داشته باشه و هر روز که مي گذره اين احساس بيشتر بشه . با توجه به شناختي که از خودم دارم اين موضوع رو بعيد نمي دونم . من هر چي يه نفر رو بهتر بشناسم بيشتر ازش خوشم مياد و هميشه اين نوع عشق رو بيشتر از عشق در يک نگاه مي پسنديدم و فکر مي کنم اين نوع عشق دوام بيشتري داشته باشه .

...

Tue, 16 Sep 2008 15:46:00 GMT

زندگي انسان با تصميم گيري و انتخاب عجين شده . در واقع انسان گرچه از بهشت رونده شد ولي يه چيز خيلي مهم رو بدست آورد ، يعني اختيار . به انسان حق انتخاب داده شد تا بتونه به ميل خودش تصميم بگيره . اگه فکر کنيم مي بينيم کمتر لحظه اي تو زندگيمون بوده که بدون تصميم گيري و انتخاب گذشته باشه . از انتخاب هاي خيلي کوچيک گرفته تا انتخاب هاي بزرگ . گاهي وقت ها هم تصميم گيري و انتخاب خيلي براي آدم مشکل هست . يه انتخاب هايي توي زندگي خيلي سرنوشت ساز هستن . طوري که حتي ميشه گفت خوشبختي يا بدبختي انسان در گرو اونهاست .

يه چيز ديگه اي هم که هست اينه که زندگي انسان طوري هست که اگه انتخاب اشتباهي بکنه مي تونه برگرده و يه انتخاب جديد داشته باشه . اما نکته مهم اينه که اين وسط انسان يه چيز مهم رو از دست مي ده ، اونم عمره . عمري که هرگز برنمي گرده . در واقع زندگي جاي آزمايش و خطا کردن نيست . مخصوصا تو بعضي موارد خاص .

نکته ديگه اينه که گرچه انسان مختار آفريده شده و حق انتخاب داره . اما نبايد نقش تقدير و سرنوشت رو هم تو زندگي ناديده گرفت . اين رو خيلي از ماها تجربه کرديم که گاهي وقتها انگار ابر و باد و مه و خورشيد و فلک دست به دست هم مي دن تا يه اتفاقي بيافته . انگار يه نيروي فراتر از قدرت و اراده ما همه چيز رو پيش مي بره . اين همون تقدير و سرنوشته .

اين موضوع جبر و اختيار و تقدير و سرنوشت موضوع خيلي پيچيده اي هست که گاهي وقتها هر چي بيشتر راجع بهش فکر مي کنيم کمتر به نتيجه مي رسيم و يا بيشتر گيج مي شيم . شايد بهترين کار اينه که با عقل و درايت و استفاده از تجربيات ديگرون از قدرت انتخابمون به خوبي استفاده کنيم و سرنوشتي رو که برامون رقم زده شده به راحتي بپذيريم و سعي نکنيم با اون بجنگيم که نتيجه اي در پي نخواهد داشت . چون در آخر هم مجبور به پذيرش اون هستيم .

به نظر من اين وسط اگه ايمان داشته باشيم که هرچيزي که پيش مياد خيره و خدا براي هيچ کدوم از بنده هاش بد نمي خواد ، پذيرش همه چيز برامون راحت تر خواهد بود .